Mesel



hiç bilinmeyenli bir denklemi nasıl çözer gözlerim
üşüyorsam söyle ey / bu ateş kimin
kuruduğunda yüzümden dökülmeyen acı
ne ister eski bir zamândan
çamurdansa ayak bileklerimiz
gözlerimin rengi niye hep beyaz
kaldırımlarında kalabalık yerine
kurşun gibi bir sayıklama bulan hayat
çirkin yüzüyle geçmişin nefesine niçin tasma
kanlı pamukların rengiyle çekilen kar
bütün evlerden geçiyor gibi
neden yitirir bir yanımı
eksiltmek neye yetmez

gümüş bir yaprakla saçlarını ördüğüm ateş
zamân /şimdi neden öyle uzak durur
karanlık, sesime gömüldü açmazında suâlin
kar yağdıysa göğe,
kim bilir artık itâat veya başkaldırıyı
kim bilir artık affedilmeyi veya lâneti
her yol aynı kente çıkar bu mevsimden sonra
korku ve kirli yatakta kanatsız kuşlar yine
artık kar yağmalı sabaha kadar
sabaha kadar sevişmeli / her aşk ayrılığa çıkar nasıl olsa

ıslak barut ile çürüyen damlarda
sıkılgan bir kış kalırsa bana
hangi kurşun iz bırakır içime
sarı ölümlü saatlerin yanlışlığında
geç kalınmış ölümlere varırken su peşlerinde
-hesâpsız-
donan ellerimde sancı kalsın gözlerin
kendimsiz kalmak desem de buna şimdi
bütün yüklem hâllerinde vurulacağım
yazılsın!...

ateşin sırtında yürüyen aynalar
da dindirmez bu acıyı. korku nedir söyle ey!

tutunmak çöle düşürür ölü nefesleriyle büyüyen taş seslerini
diz kapakları bir zikre tutuşur: bir damar çizilir
suratına kendinden geçenin (râyihadan)
sonra diz kapaklarıyla künyesinde gam okunur çölün
sonra her gece beni bir acıyla emzirir yılan anne…

beni aşk, sürgün gecelerinde sana parçalayarak
kazıdı karlara oysa
buğday tarlalarında yeşil sulara doygundu yüzüm
silik umutlardan hayızlı kadınlar doğurmak varken
içime kök salıyor ayna ve kar ve yüzün
ki artık çürümüştür ayakları enik seslerinde sürünerek giden ihtiyarlığımın

zaaf ve faraziye. bu barut ıslak!

ayna gecenin raylarında bir su dökündü: artık
içimde yılanlaşan bütün yüzler köksüz kentler haritası

sevgilimin büyüttüğü bir oğulum şimdi
paslı ve kükürt kokan bir ağızla dönebilirim evime
öyle karlı bir yerde uyandım
göğüs kafesimden düştüm akşamüstleri
kahır ile örülen heves
dizili sancılar bıraktı
nabzımda bekleyen nal seslerine
...

İbrahim Halil Baran
(Sular Divanı'ndan)